وطن یعنی همینجا یعنی ایران

در نخستین روز از خورداد ماه 545 پیش از میلاد با گشودن دروازه های (سارد)

 پایه ریزی فرمانروایی جهانی به دست کورش بزرگ

رخ داد

همه ی رویدادنگاران کورش را بزرگمردی خردمند، دادگستر، سیاستمدار، تیزبین، زیرک و مردم دوست می دانند. مردی که توانمدی به دست آمده از چیرگی بر سرزمین های دیگر او را از خود بیخود نکرد.او را فریب نداد و شیفته جاه و جایگاه نساخت. با پادشاهانی که سرزمینسان به دست او افتاد به مهربانی رفتار کرد، به گونه ای که آنها دوستدار کورش شدند و در هنگام نیاز به یاری او می شتافتند .نه تنها با باورهای مردم سرزمینهای چیره شده کاری نداشت، بلکه آنها را هم گرامی می داشت. هیچگاه در کشورها و شهرهایی که میگرفت چپاول  و کشتار نکرد و به سپاهیانش هم سفارش کرده بود که هیچگاه دست به این کردار ناپسند نزنند.

پس از آنکه کورش در سال 564 پیش از میلاد بر ((ماد)) چیره شد و ماد و پارس را یکپارچه کرد از سوی باختر با ((لیدی)) همسایه شد.

کورش پس از یکپارچگی ماد و پارس، خردمندانه از کرزوس ،شاه لیدی ،خواست تا او را به شاهنشاهی این سرزمین یکپارچه بشناسد و در برابر آن کورش نیز شهریاری او را بر لیدی بپذیرد و دست دوستی و آشتی به هم بدهند. ولی کرزوس،از سر خودپسندی و ناتوان شمردن کورش این پیشنهاد را نپذیرفت و در اندیشه ی گسترش مرزهای کشور خود افتاد.در نبرد میان کورش و شاه لیدی، دژ شهر ((سارد)) پایتخت لیدی به دست سپاه ایران افتاد. شاه لیدی به دست ایرانیان به بند در آمد و کورش مرز کشور خود را به دریای روم و تا همسایگی یونان رسانید.

پس از گرفتن لیدی بود که کورش هخامنشی توانست دارایی های ایران را افزون سازد و یک فرمانروایی جهانی را پایه ریزی کند.