در فرس هخامنشي وَهو Vahu و در سانسكريت وسو Vasu خوانده مي‌شود در پهلوي وه Veh و در فارسي به شده است .جزء دوم منه Manah برابر است با واژه سانسکریت منس Manasکه در پهلوی منشن Menishn ودر فارسی منش شده است .منه از مصدر من Man در آمده كه دراوستا و فرس هخامنشي به معني انديشيدن و شناختن و به ياد آوردن و دريافتن است و برابر است با to mean انگليسي و Meinen آلماني در پهلوي منتين Mentain شده و در فارسي متروك است.

بنابر آنچه گذشت وهومنه Vohu-manah كه در پهلوي وهومن Vohu-man و در فارسي بهمن شده يعني بهمنش.

بهمن يكي از امشاسپندان يعني يكي از مهين فرشتگان مزديسني است كه چندين بار در اوستا به جاي وهومنه Vohu-manah وهيشتمنهVahishta-manah آمده يعني بهترين منش .

اك منه Aka-manah که به معني بدانديش است |، رقيب بهمن يا منش نيك است. اك در فرهنگ اوستايي به معني آسيب و گزند گرفته شده و به معني بد و زشت است . در نوشته‌هاي پهلوي چون دينکرد وبندهش بهمن نخستين آفريدة دادار است.

در اوستا دوزخ خانة دروغ ناميده شده است. بهشت هم خانة منش نيك يا بهمن خوانده شده است. و نيكوكاران در سراي بهمن (بهشت) به پاداررش ايزد مي‌رسند.

بهمن در جهان مينوي نمايندة منش نيك اهورامزداست و در جهان خاكي نگهباني چهارپايان سودمند به او سپرده شده است.

بنابراين يازدهمين ماه سال يعني بهمن با دومين روز همين ماه يعني روز بهمن مصادف است با يكي از جشن‌هاي بسيار بزرگ ايران باستان به نام جشن بهمنگان یا بهمنجه كه سال ها پس از استيلاي عرب مانند مهرگان و فروردينگان جشن گرفته مي‌شد.