چندی است که با کسانی آشنا شدم که اصالتشان همچون من از اصالت کهن بختیاری است.

من در وبلاگ خود از این اصالت دیرینه چیز زیادی ننوشته ام در حالی که هدفم از ایجاد این وبلاگ شاساندن ایران و تمدن ایرانی بوده است در حالی که درباره بختیاری ها که آریاییان اصل هستند مطلبی نگذاشته ام.

چندی پیش یکی از این عزیزان برای من نوشت که بهتر است درمورد بختیاری ها بنویسم و کاری با ........ نداشته باشم.

از همان زمان من بیشتر وقت خود را در وبلاگهای بختیاری میگذراندم و فهمیدم که تقریبا درباره ی بختیاری بودنم هیچ نمی دانم.

کوههای سرسبز بختیاری و مزارع پرگل و چمن سرزمین پهناوری که جهانگردان درباره ی آن توصیفها کرده و مردم آنجا را به رشادت و مردانگی ستوده اند همانطور که پرورش دهنده دلیران و جنگجویان تاریخی بوده بمناسبت منابع سرشار و زیبایی طبیعت نیز مهد شعرا ونویسندگان حساس و مردمانی با استعداد و قریحه بوده و میباشد.آنجا که روزی صدای تیر شکارچیان و شلیک مانورهای قهرمانان مشروطه دردل کوههای سر بر آسمان کشیده طنین اندازمیشد.

روزی هم کنار چشمه سارها و زیردرختان کهنسال جنگل نوای دل انگیز شعرای بختیاری و شعر لری با نعمات دلنشین نی توام شده از روح حساس و فکر شاعرانه ایرانیان پاک نژاد آن سامان داستانها سروده است.

سرزمینی که صمصام السلطنه وسردار اسعد پرورش داده و برای مبارزه آزادیخواهی و جنگهای مشروطیت به تهران گسیل داشت شعرایی نیز تقدیم جهان ادب کرده است.

شعرای بزرگی را که ازچند قرن پیش در نواحی سامان،چالشتر،زانیان،قهفرخ و بروجن بوجود آمدند میتوان مایه ی افتخاردانست آمدند

ولی جای تاسف است در مجموعه های اشعار سخن سرایان این سرزمین به اشعار بختیاری و ترانه های محلی توجه نشده است زیرا آنها که اهل محل بوده اند آن آثارگرانبها را چون از خود میدانسته اند از لحاظ لغت شناسی و تحقیق در زبان و لهجه ی بختیاری که رابطه ی نزدیک با زبان قدیم ایران دارد مورد توجه قرار نداده وچنین پنداشته اند که این اشعار محلی کافی است که بین مردمان همان سامان زبانزد باشد و چون دیگران معنی و مفهوم آن را نمیدانند در دسترس عموم قرار داده نشود و آنان که زبان بختیاری نمیدانسته اند چون معنی و لطافت اشعار مزبور را در نیافته بودند از نقل و ضبط آن خودداری کرده اند در صورتیکه همین آثار گرانبها ی محلی نمودار طرز تفکر و نمونه ی روح حساس مردم آن سرزمین است که میتواند تمدن محلی بختیاری را معرفی کند ولی همانطور که مشفق شاعر میگوید:

سرزمین بختیاری و محال اربعه

پیش از این گویندگانش بود و باشد این زمان

خواهی ار دانی محال اربعه باشد کجا

هست آن لار و کیار و میزدج با گندمان

مرکز شعر و سخندانی و دانش بوده است

قهفرخ،سامان،بروجن،شهرکردو جونقان

بختیاری را چو پژمان استادانی بود

همچنین چون احمدی و افسر شیرین زبان